انواع باتری غیر قابل شارژ

بسیاری از وسایل برقی اطرافمان دارای جایگاه قرارگیری باتری هستند و قادرند انرژی مورد نیاز خود را از باتری غیر قابل شارژ یا قابل شارژ تامین نمایند. از جمله وسایلی که فاقد کابل برق یا قابلیت اتصال مستقیم به برق هستند؛ مانند برخی ماساژورهای دستی، ساعت ها و کنترل تلویزیون و…، و یا وسایلی که هم دارای کابل برق هستند و هم دارای جایگاه قرارگیری باتری (برای مواقعی که پریز برق در دسترس نیست)؛ مانند انواع اسباب بازی های برقی، ماشین های ریش تراش و… همگی از باتری ها جهت تامین انرژی خود استفاده می‌نمایند.

باتری غیر قابل شارژ

باتری‌های غیر شارژی

باتری های غیرشارژی همانطور که از نامشان مشخص است غیر قابل شارژ هستند و با یک بار استفاده قابلیت مصرف مجدد را ندارند. این باتری ها سال هاست که روانه بازار شده اند و اکثریت بازار باتری را به خود اختصاص داده اند. این باتری ها به باتری خشک یا سلول های خشک و یا سلول‌های اولیه (Primary Cell) نیز شناخته می‌شوند. روند تبدیل انرژی شیمیایی به انرژی الکتریکی در این باتری ها بر اثر واکنش ماده “آند” یا همان “قطب مثبت” باتری که از عناصر روی (Zinc) یا آلکالین (Alkaline) یا لیتیوم (Lithium) یا نقره (Silver) و ماده “کاتد” یا همان “قطب منفی” که از عناصر کربن (carbon) یا کلرید (chloride) یا اکسید مس (copper oxide) یا آهن دی سولفات (iron disulfide) یا منگنز دی اکساید (manganese dioxide) است،با الکترولیتی که محیط بین آند و کاتد را دربر گرفته‌است صورت میگیرد. برهمین اساس نام گذاری باتری با نام‌های همچون باتری لیتیوم (Lithium) یا باتری Alkaline یا … به علت عناصر استفاده شده در ساخت آن‌ها است.

بازیابی توان باتری غیرقابل شارژ

به مرور زمان و استفاده از باتری های غیرقابل شارژ، مقاومت الکتریکی داخل باتری افزایش می‌یابد و باتری غیرقابل استفاده میگردد که گاهی با گرم و سرد کردن باتری (انداختن در آب جوش و منقبض و منبسط کردن باتری) یا زدن ضربه به بدنه باتری میتوان مسیرهای جدیدی را برای عبور جریان ایجاد کرده و مقاومت R را تاحدودی کم کرد اما همه اینها موقتی هستند و باتری برای مدت طولانی قابل استفاده نیست. البته در باتری فرسوده مقاومت داخلی به قدری زیاد است که با عبور جریان، ولتاژ دو سر باتری به سرعت افت می‌کند و باتری دیگر قابلیت تأمین انرژی الکتریکی کافی را ندارد.

باتری‌های روی-کربن (Zinc–Carbon)

این باتری‌ها جزء اولین باتری های خشک هستند که به طور انبوه به بازار عرضه شدند و در چراغ قوه های قدیمی به کار میرفتند. این باتری ها غیر قابل شارژ هستند و ظرفیت آن‌ها در سایز AA حدود ۴۰۰ تا ۹۰۰ میلی‌آمپر است که باتری های روی-کربن کنونی حدودا ۴ برابر نسبت به گذشته ظرفیت بیشتری دارند.

بدنه این باتری ها از جنس فلز روی و درون آن از خمیر آمونیوم کلرید (NH4Cl) یا زینک کلرید (ZnCl2) به‌عنوان الکترولیت و الکترود مثبت آن از جنس کربن است. گفتنی است از آنجا که دمای بالا به این باتری ها آسیب میزند بهتر است همواره در دمایی مشابه دمای اتاق نگه داری شوند. گفتنی است باتری های Zinc–chloride هم موجودند که نسبت به باتری های  Zinc–carbon کاربرد عمومی تر و عمر بیشتری دارند.

لازم به ذکر است به دلیل واکنش پذیری آمونیوم کلرید داخل باتری با فلز بدنه باتری که از جنس روی است، به مرور زمان ضخامت بدنه باتری کاهش می یابد و الکترولیت داخل آن به بیرون نشت میکند، به همین دلیل این باتری ها را برای زمان طولانی نمیتوان انبار کرد. علاوه براین باتری‌های روی-کربن برای محیط زیست مضرند و پس از استفاده نباید همراه‌ با سایر ضایعات خانگی دور انداخته شوند.

باتری غیر قابل شارژ

باتری‌های آلکالاین (Alkaline)

این باتری ها که با نام باتری های قلیایی هم خوانده میشوند، انرژی خود را از واکنش بین روی و دی‌اکسید منگنز (Zn/MnO2) بدست می آورند. باتری های آلکالاین نیز غیر قابل شارژ هستند و نباید اقدام به شارژ آنها کرد چرا که ممکن است پتاسیم هیدروکسید از داخل آن نشت کند و در صورت تماس با چشم و پوست حساسیت برانگیز است. البته نوعی از این باتری ها وجود دارد که قابلیت شارژ مجدد دارند اما خیلی متداول نیستند.

ظرفیت این باتری ها به میزان جریان گرفته شده از آن ها بستگی دارد به طوری که یک باتری آلکالاین اگر در دستگاهی کم مصرف استفاده شود ظرفیتش افزایش و اگر در دستگاهی با جریان بیشتر قرار داده شود ظرفیتش به شدت کاهش می یابد.

باتری های آلکالاین در مقایسه با باتری های روی-کربن ظرفیت انرژی ای بین ۳ تا ۵ برابر بیشتر و عمر قفسه بیشتری دارند و این باتری ها نیم بیشتر باتری های تولید شده در دنیا را به خود اختصاص میدهند. گفتنی است باتری های جدید آلکالاین فاقد جیوه اند و میتوانید به همراه سایر زباله ها دفع نمایید و یا بازیافت کنید.

باتری‌های لیتیومی

از جمله باتری های غیر قابل شارژ جدید هستند که در آنها از لیتیوم به عنوان آند و از منگنز دی‌اکسید به‌عنوان کاتد استفاده شده است. ظرفیت این باتری ها چیزی در حدود ۳ برابر بیشتر از باتری های آلکالاین مشابه خود است و عمر قفسه آنها حدود ۱۵ سال است و معمولا در دستگاه هایی که مصرف کمی دارند و مدت زمان طولانی ای باید کار کنند به کار می‌روند اما به دلیل گران بودن قیمت این باتری ها در وسایل پر مصرف مثل اسباب بازی ها، صرفه اقتصادی ندارد.

نسبت به سایر باتری ها، از باتری های لیتیوم یونی جریان الکتریکی بیشتری را میتوانیم دریافت کنیم که در دستگاه هایی که به جریان بالایی نیاز دارند، این باتری ها بسیار مناسب هستند. باتری های لیتیومی برحسب نوع آند و کاتد در سه نوع هستند؛

lithium–copper oxide: این باتری ها دیگر تولید نمی‌شوند و با باتری silver oxide جایگزین شده‌ اند.

lithium–iron disulfide: به علت قیمت زیاد این باتری ها برای سیستم‌های گران‌ قیمت و حساس نظیر ریموت‌های کنترل، دوربین و … مناسبند.

lithium–manganese dioxide: این باتری ها هم به دلیل قیمت زیاد و عمر طولانی برای تغذیهٔ سیستم‌های پشتیبان مناسبند، همچنین این باتری ها جریان نشتی داخلی کمی دارند و می‌توانند جریان کمی را برای مدت زمان طولانی تأمین کنند.

همچنین ببینید

معرفی سیستم عامل iOS و همه چیز در مورد آن

معرفی سیستم عامل iOS و همه چیز در مورد آن

سیستم عامل مهمترین نرم افزاری است که در تلفن همراه و کامپیوتر ها وجود دارد …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *